گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم . گفتم:کجا ؟ گفت : رو قلبت . گفتم مگه می تونی ؟ گفت : آره سخت نیست ، آسونه. گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه. یه خنجر برداشت . گفتم این چیه ؟ گفت : هيسسسسس. ساکت شدم . گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی . خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت . دوست دارم دیوونه. اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم . اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده. دوست دارم دیوونه........

بچه كه بودم هرشب سرمو از پنجره بيرون ميكردم و به آسمون زل ميزدم...شنيده بودم اگر هزارتا ستاره بشمرم به همه ي آرزوهام ميرسم...ولي هميشه به دويست نرسيده خوابم. ميگرفت...بزرگ كه شد ديگه ترسيدم جلوي پنجره برم...اصلا يادم رفت هرگوشه ي اسمون چندتا ستاره داره... تر سيده بودم...آدم بزرگ كه ميشه همه به كاراش يه جور ديگه نگاه ميكنن...حتي به تشكرهاش

ازم پرسید چه قدر منو دوست داری؟ گفتم: به اندازه جوهر خودکارم. گفت: خیلی نامردی چون جوهر خودکارت یه روز تموم میشه لبخند زدم وگفتم:خودکار من اصلا جوهر نداره

براي او كه صدايش ترنم دلنشين باران و نگاهش فروغ روشن مهتاب است ايستاده بودم منتظر , به اميد دستي كه پنجره ام را به روي روشنايي باز كند و تو آن را گشودي به سخاوت خورشيد و رحمت باران. لانه ام را از كوير ناداني برون آوردي و در دشت علم روياندي. من با دستهاي تو بارور شدم و رشد كردم , تو مرا به انتهاي دشت بردي...در آنجا اقاقيهايي ديدم كه نور ميپاشيدندو از ديار شب گذر ميكردند. تو يك اقاقي به دستم دادي و راهم را روشن نمودي.

کاش آسمان حرف کوير را می فهميد و اشک خود را نثار گونه او می کرد ...کاش واژه حقيقت آنقدر با لبها صميمی بود که برای بيان کردنش به شهامتی نياز نبود...کاش دلمان آنقدر خالص بود که دعاها قبل از پايين آمدن دستها مستجاب می شد....کاش مهتاب با کوچه های تاريک شب آشنا تر بود ... کاش مرگ معنی عاطفه را ميفهميد....کاش بدانيم.... عميق اش بدانيم..... عميق ترين درد در زندگی مردن نيست .. بلکه گذاشتن سدی است در برابر رودی که از چشمها جاريست...کاش بدانيم.....

 شهر اول : نگاه و دلربايي .

پسرکي دو خط موازي روي تخته سياه کشيد!...